O mar, o mar…Por @DulceCorcu

“Envolto en brétemas frías vinte berrar con furor; 
vín a maldá que encobrías 
que sempre andas as porfías 
co bote do pescador. 
Vín a ola que se escarrancha
 contra ó barco, feita escuma, 
cando tragar quere a lancha 
 e nín da bóveda ancha
 siqueira un luceiro aluma”. (Luis Rodríguez Seoane).

Todos os que habitamos a Costa da Morte adoramos o noso mar. A nosa historia mesturada de lendas pero tamén de traxedias reais, con nomes, apelidos e diversas nacionalidades. Pero todos xente de mar, que se nutre del, que o desfruta e do que exprime as súas riquezas, pero polo que tamén ás veces é devorado. Sen compaixón ningunha, cóbrase o tributo dos seus dons en forma de naufraxios que deixan orfas non só ás familias, senón a todos e todas cantos vivimos a carón del: do mar tan fermoso coma cruel.
Amencía un día gris, de nubes opacas polas que ningunha raiola de sol era capaz de asomarse. Unha mañá de decembro costeira, húmida e fresca con arrecendo a Nadal; a familias que comezan a reagruparse e a portos baleiros aproveitando as datas e a calma despois do temporal. Iso facía o cerqueiro “Sin Querer II”, voltar a casa despois da campaña no Cantábrico para desembarcar e desfrutar dos praceres das festas en terra. Pero a travesía víuse interrompida a escasas cinco millas do mítico Cabo Fisterra, ese lugar antaño inexpugnable para tantos outros guerreiros do mar que alí remataron a súa viaxe, presos dunha furia que nunca máis os deixaría saír a flote. Dende cativos sabemos, porque así nolo contaban os nosos avós ou pais mariñeiros, que dobrar Fisterra era navegar sobre un cemiterio de antigos tripulantes, que tan só divisar a rocha do Centulo os peores presaxios sobrevoaban as cubertas e nin a Santa Compaña provocaba maior temor. Regresar sans e salvos era unha proeza. Eran outros tempos, mais lamentablemente hai historias que se repiten. Dos dez mariñeiros do cerqueiro “Sin Querer II’, tres -e un desaparecido- serán xa parte do legado de Cabo Fisterra. Da beleza indómita que atrapa miles de turistas cada ano, pero tamén do indomable das súas augas. Son vésperas de Nadal, de tempo de amor e solidariedade, de exquisiteces nas que non cabe a traxedia, pero nas que o mar non repara. Agora é só tempo de loito, de dor. De Costa da Morte de novo coma cadaleito, coma naquelas lendas da nosa infancia que nunca pensamos vivir en primeira persoa. Seis supervivíntes lembrarán para sempre o horror do noso querido mar. Que tanto nos da….pero que tan caro acaba por cobrarnos. Descansen en paz aqueles que xa nunca poderán ollar terra no horizonte.
Foto portada. (Captura de pantalla del vídeo de Jose R. Montero/Facebook)

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *

veinte + trece =

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.