O que arde. Por @DulceCorcu

Podería, pero isto non vai das rúas de Barcelona que tamén están incendiadas, senón da magnífica película de Oliver Laxe, estreada fai apenas unha semana e que está a colleitar un bo rexistro de espectadores non só en Galicia, senón no resto do Estado, onde a película conta con subtítulos en castelán. Ir ó cinema é sempre unha experiencia sensorial, emocionante cando se desfruta a película, cando te involucras tanto nela que te ves transportada dende a butaca a uns escearios que nunca antes pisaste ou, coma no caso de “O que arde”, a uns escearios coñecidos e recoñocidos: a unha nenez que pensabas quedaba moi lonxe pero que, en hora e media, mándate de volta a carón da cociña de leña mentras túa avoa aviva o lume ou pon unha pota enriba del. Ou veste de novo compartindo as corredoiras cas vacas, co seu andar lento e desganado mentras ti corres para esquivalas, apresurada para chegar a ningures porque alí, na aldea, non había onde ir máis que a praia e o monte. A apañar caramuxas ou ás pinas para o lume. A escoitar a túa fala en cada casa, en cada viciño e en cada neno co que brincabas na rúa.

Unha película en galego é algo tan esporádico que se converte nun acontecemento. Unha película en galego tan lírica, tan sobrecolledora e ao mesmo tempo tan tenra, por forza ten que ser un acontecemento. O milagre de Oliver Laxe é sentirse galego. Transmitir como somos, ás veces tan introspectivos, tan apegados ao terruño sempre. Escépticos con todo canto non sexa o que nos rodea, a colosal Natureza que tanto da e a que tanto ferimos. Imposible non sentirse abraiado pola profundidade dunhas paisaxes e dun xeito de vida que para unha meirande parte dos galegos e galegas será un descubrimento. Vidas ailladas, austeiras, de baixar á vila só cando o require un motivo de importancia. A néboa e a choiva tan protagonistas coma o foron sempre neste país enchoupado de auga, de ríos e bágoas.
“O que arde” queima por dentro cando chegan os incendios. Devóranos a carraxe e a estupefacción, exactamente igual que cada verán. Que cada ano dende que temos uso de razón e damos conta dunha cronoloxía. O pobo enteiro botándose ao monte a combater unhas lapas tan altas coma todos eses eucaliptos que as alimentan e fomentan. Os lugares en silencio mentras en vez de paxaros voan muxicas, que vestirán a nova paisaxe dos vindeiros días, semanas e meses de gris cinza. “O que arde” é moito máis que ir ó cinema….é reencontrarte. E namorarte de novo daquela vida que viviste unha vez.

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *

quince + 4 =

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.