León Iñaki. Por @DulceCorcu

Aínda que teña o alcume de “A Panteira”, Iñaki Williams é un dos leóns máis representativos do Athletic de Bilbao, e sabe dende ben pequeno o que custa sobrevivir. Inmigrante xa antes de nacer, cando súa nai saltou a valla de Melilla con el no ventre, buscando o soño europeo que prometía a fortuna que na Ghana natal non se atopaba. Iñaki é un negro rico. Ninguén se prantexaría devolvelo “en quente” na fronteira, nin pechalo nun centro ata novo aviso. Ningún político falaría del con desprezo, nin faría elocuentes descursos berrando ben alto que quita o pan dos españois. Iñaki Williams xa sabe o que é defender as cores nacionais na selección SUB-21. Un máis, sen pasado pero con moito futuro. Cativos e grandes querendo facerse fotos con el, carne de diario deportivo cada domingo polos seus goles, obxectivo codiciado de xornalistas e afeccionados. O león Iñaki, español de nacemento, pero ilegal de berce.
El mesmo vén de contar a historia da súa nenez. A das fatigas e carencias, a da nai cos pés abrasados mentres cruzaba o deserto de areas ferventes. Xente normal, coa única tara de ser pobres no seu país e querer prosperar noutro, algo tan inherente outrora aos españois como agora o é para os africanos. Millóns de galegos poden contar esa mesma historia. Faino Rosalía de Castro, Castelao, Curros Enríquez e tantos outros nas obras máis recoñecidas da nosa Literatura. Iñaki Williams, dentro de todo, aínda tivo sorte: non vén só. Non foi un “Menor estranxeiro non acompañado”, un MENA para as frías e asépticas estadísticas. Un termo que non obriga a lembrar que son nenos e nenas e, sobre todo, que se veñen sós non será por gusto nin deles nin dos pais. Só son un produto da extrema desesperación, pois ninguén, absolutamente ninguén, bota ós seus fillos ao mar se non é por imperiosa necesidade. Pero quen se vai poñer na pel deses pais e nais?. Os políticos nacionais e europeos están demasiado ocupados en emprobecer máis se cabe os seus países de orixe. Abandoados no medio do mar coma unha chalana en desuso, ou ensartados no espiñoso alambre da valla fronteiriza. Náufragos tamén en terra.
Iñaki Williams é a outra cara da moeda da inmigración. A que non nos contan. A das familias que chegan para subsistir, que se integran, que só precisan un oco, un sitio onde medrar ao calor da paz que non deron atopado na patria natal. Iso é o que representa Williams e a súa familia. O mesmo que tantísimos outros que nunca chegaron, que sucumbiron a unha pateira volcada ou ás autoridades dos estados “civilizados”. O león durme, pero non esquece.

De Madrid xa non se vai ao ceo, Por @DulceCorcu

Naqueles anos esplendorosos da “Movida”, Madrid era unha cidade tan libre e aberta que hoxe é difícil imaxinala, porque paradóxicamente iso de que “os tempos están cambiando” é certo, pero foi para peor. Non hai máis que ver os recentes gobernos tanto do Concello coma da Comunidade, liderados polo PP pero co apoio de Ciudadanos e VOX. Un alcalde que censura concertos por razóns ideolóxicas e unha presidenta cun escuro pasado de morosidade e créditos nunca devoltos ás arcas públicas. Un goberno feito a base de xente co único mérito de saír de televisión e facerlle a pelota nas redes sociais nalgún caso, e noutros, persoeiros con imputacións ou dubidosas actuacións como carta de presentación. Non importa, as tragadeiras españolas son infinitas e degluten o habido e por haber. Incluso, ver como un dos firmantes dos pactos gubernamentales en Madrid, VOX, négase a firmar quizais o único documento onde todos os grupos políticos están dacordo: o pacto contra a violencia de xénero.

Leer más

Un escándalo moi inglés. Por @DulceCorcu

Hugh Grant é un deses actores que todos identificamos pero non sempre polos seus grandes papeis cinematográficos. Carne de tabloides amarillistas e comedias facilonas, pero igualmente abraiante cando a ocasión paga a pena coma no caso desta miniserie que reproduce o “caso Thorpe”, un truculento asunto sexual dos que tanto gostan no Reino Unido, capaces de facer tambalear gobernos e dar que falar por moito tempo. “Un escándalo moi inglés” podería titularse tamén a resposta do galán por antonomasia ao Primeiro Ministro Boris Johnson, na súa decisión de suspender o Parlamento para que ninguén poida poñer freo ao seu afán dun Brexit polas bravas. Coas súas señorías sen poder ocupar o seu escano, difícilmente pode haber oposición nin desacordo. Algo que aquí xa puxo de moda o goberno de Rajoy cando derrocou o Govern catalán tamén polas bravas, naquel 155 de todo por España y por mis cojones. Un xeito de gobernar absolutamente recurrente entre os nosos políticos, por outra parte. 

Leer más

Huesca, territorio galego. Por @dulcecorcu

“Case temos máis galegos que o Depor”, foi a frase de Luisinho, xogador do Huesca, para recibir a Pablo Ínsua. E verdadeiramente, pode quitar o “case”, porque os galegos do equipo oscense dobran aos que militan en Riazor: Dani Giménez e Álex Bergantiños. No Huesca son catro, sen incluír ao propio Luisinho, medio galego xa despois do tempo pasado aquí, e a Alberto Leira, que en principio parece que xogará co filial. Juan Carlos Real e o propio Ínsua foron criados en Abegondo, canteira deportivista que, sen embargo, non chegaron a ser profetas na súa terra. David Ferreiro é ourensán e sabe o que é xogar en Galicia e fóra dela. Outro cantar é Pedro Mosquera, que pasou de capitán a ser despedido sen honra nin gloria. 

Leer más

Churrasco, arma de destrución climática. Por @DulceCorcu

En pleno verán galego, onde en cada aldea, vila ou cidade hai algún santo ao que venerar e honrar cunha boa mesa despois da pertinente procesión, sería imposible contabilizar os kilos de carne que se consumen só neste periodo do ano. Por iso, o informe da ONU chamando a reducir o consumo de tanto animal para non facer estoupar o planeta, quizais non estivo acertado á hora de escoller a data para emitilo e concienciar á poboación. 

Leer más

Suicidarse como salvación. Por @DulceCorcu

Non hai semana onde a violencia machista, en calquera das súas perversas vertentes, non sexa protagonista, especialmente neste cruento verán que está a piques de bater tráxicos récords. Nesta que nos ocupa, unha nena de catorce anos tivo que ser rescatada pendurada dun tendal tentando fuxir dun violador que non era outro que seu propio pai. Tamén seu pai foi o asasino dun rapaz de dezaséis anos en Teruel, acoitelado ao igual que a nai, que sobrevivíu e permanece ingresada nun hospital. Non había denuncias previas. Coma tampouco as había no caso dunha nai e un fillo que se tiraron dunha ponte en Ourense, falecendo ambos no acto. Setenta e vintesete anos respectivamente, e pese a que apenas coñecemos datos da súa vida até chegar a este fatídico momento, sábese que chegaran recentemente de Barcelona cun billete pagado polo Concello barcelonés, fuxindo de home e pai, dun fogar deses onde probablemente nada era o que parecía, nos que de portas para adentro o mundo é outro. E no que a palabra “denuncia” non é só máis que un novo obstáculo no camiño, outro temor ao que enfrontarse. Non sabemos con certeza, pero por desgraza vemos eses desenlaces con demasiada frecuencia.

Leer más

1 2 3 9