Gangs of Torrelodones. Por @DulceCorcu

Martin Scorsese se fose español tería servida unha película de pandilleiros, delincuentes e corruptos políticos parecida a que reflicte na protagonizada polo espléndido Daniel Day-Lewis. Gangs of New York retrata unha época onde o poder sempre se abría paso coma fose, sen escrúpulos nin, por suposto, respectar aos contrincantes nin someterse aos ditados de outras leises que non fosen as ditadas por eles mesmos. Torrelodones non é América, pero ben podería ser Sicilia, porque certa política que se vén practicando en España e, incluso, certa xustiza que se vén impartindo, adoitan as mesmas formas do que viamos nas películas de Scorsese. 

Leer más

E ti de que Máster ves sendo? Por @DulceCorcu

Porque agora mesmo, en España, non chegas a ministro ou líder da oposición se non tes un Máster deses con moito dourado nos bordes, moita letra repinicada e, sobre todo, moi poucas horas de asistencia a clase para acadalo. Así son os nosos políticos, xente ocupada pero que pese a todo non queren renunciar a cubrir canto oco baleiro haxa nos seus despachos. E mellor que unha imitación de Andy Warhol ou de Picasso, un Máster auténtico que acredite coñecementos e sapiencia abundante para despois impartir nos Parlamentos autonómicos ou estatal. Que se note o pedigrí, que por iso non chega calquera tan arriba.

Leer más

A ENTREVISTA: O resplandor Muíño

Ábrese este domingo o firmamento da Liga da Costa e, nese ceo poblado de estrelas, a máis rutilante brila de novo no C.D. Baíñas. Pablo Muíño resplandece na versión futboleira daquel terrorífico Jack Torrance que vagaba sementando pavor no solitario hotel de “El Resplandor”. A transformación de Jack Nicholson naquela desquiciante personaxe na que acaba convertido, é algo parecido ao que sofren as defensas rivais cada vez que Muíño viste de verde e ten o balón no pé. Terror puro. Pánico e vértigo, O mesmísimo Stanley Kubrick, se vivise, quizais acodiría a algún partido do Baíñas para lembrar a asfixiante sensación de non ter escapatoria, de verse impotente ante o perigo que asexa. Porque iso é Pablo Muíño cando toca balón e encara campo rival: un perigo constante e real, verídico, palpable e, sobre todo, pavoroso. Así o atestigua o seu título de Pichichi indiscutible da tempada pasada, ademais de ser elixido Mellor Dianteiro na Gala do Deporte. Éxito persoal que o fai merecente dunha atención especial nesta nova andaina da apaixonante competición que nos agarda e na que, a bo seguro, seguiremos desfrutando do seu resplandor.  Leer más

Máis vale unha vez colarado que cento amarelo. Por @DulceCorcu

O rico refraneiro español serve para ilustrar o que deben pensar todos e todas cantos veñen de sumarse á campaña de paranoia común en contra da cor amarela, que en Catalunya foi elixida como a cor simbólica ca que pedir a liberdade dos presos políticos e a volta dos exiliados, despois dos acontecementos alí acaecidos o pasado setembro e outubro no canto do referéndum de independencia levado a cabo polo entón Govern catalán. O lazo amarelo pasou a ser unha parte máis do vestiario de todo independentista que se precie e, pouco a pouco, tamén ocupando outros espazos como praias, edificios ou todo canto supuxese ser visto e chamar a atención sobre a reivindicación que supoñía. Por suposto, non faltaron detractores. Algúns tan sádicos que non dubidaron en circular a toda velocidade por prazas onde poder arrasar canto amarelo alí figurase, sen importar poñer en perigo á xente que había arredor. Outras, adicadas a arrincar cruces violentamente en praias e a berros, reclamando que os espazos públicos non estaban para eses menesteres, que nin que fosen un anuncio de El Corte Inglés ou a última moda de Zara, que iso si que xa é algo que da gusto mirar, agradable, que non hai que explicarlles aos nenos e nenas o significado que teñen e por que están alí.

Leer más

Teño un problema sexual. Por @DulceCorcu

Cantaban fai unha chea de anos Los Ilegales que tiñan un grave problema sexual, pois resulta que lles gustaba ver a televisión entre outras perversións. Hoxe, temos máis dun deses problemas, pero acabamos de saber que se engade outro, que vén da man do goberno central autorizando un sindicato de Traballadoras Sexuais radicado en Barcelona, coa súa pertinente aparición no BOE e rubricado pola Directora Xeral de Traballo, Concepción Pascual. Con nocturnidade e alevosía, pois non se xerou debate ao ser xa feitos consumados, sen lugar para a protesta e a reivindicación de non legalizar algo como a prostitución, que só beneficia a proxenetas que se nutren de mulleres en moitos casos estranxeiras, vulnerables e indefensas, as máis das veces acurraladas por débedas contraídas baixo engano ou ameazas. Legalizar o abuso sistemático da muller e enriquecer proxenetas con todas as da Lei. E menos mal que a Vicepresidenta socialista Carmen Calvo non perde ocasión de amosar a súa adhesión á causa feminista, por máis que neste caso aínda non a escoitaramos pronunciarse. O mesmo silenzo que transmiten os ministerios de Traballo e Igualdade, paradóxicamente nun caso tan excepcional que coma pouco merecería unha comparecencia pública dando conta dos detalles e motivacións que o fixeron levar a cabo, mesmamente en contra de múltiples resolucións do Tribunal Supremo, que non recoñece en ningún caso o traballo sexual.

Leer más

O curioso incidente de Amancio Ortega e o seu can. Por @DulceCorcu

No celebradísimo “O curioso incidente do can a medianoite” de Mark Haddon, Christopher é un neno con síndrome de Asperger que se ve envolto por casualidade na turbia morte do can dunha viciña e decide, para limpar o seu nome, investigar o vil asasinato pola súa conta e, por tanto, ten que facer cousas ás que non está afeito, coma relacionarse coa xente que o rodea, o entorno máis próximo que ve habitualmente pero que nunca tiña tratado. Amancio Ortega vén de ser nova de alcance tamén por un asunto canino que, ao igual que no caso do pequeno Christopher, repercute no seu bo nome. Un xornal recolle en grandes titulares que o mago galego das finanzas tivo un xesto tan común e corrente coma o de agacharse para recoller as deposicións do seu animaliño en plena Zona Vella coruñesa. Imaxínense, chea de estupefactos turistas e autóctonos que non daban feito a darse codazos entre eles de puro asombro por ter visto a Amancio Ortega exercer de mortal. De home de barrio, coma un proletario calquera cunha pensión de seiscentos euros que mata a soidade paseando a ese canciño que tanta compaña lle fai e ao que trata coma un fillo. Ou mellor, que sempre soen ser menos desagradecidos e non te botan nunha residencia despois de asegurarse de que o piso xa está ao seu nome.

Leer más

1 2 3