Hai que comezar a relaxarse. Por @DulceCorcu

Non o digo eu, senón a actriz Carmen Maura, patriota española que abomina de Catalunya e que, coma tal, vive en París e dende alí vén de conceder unha entrevista onde, entre outras cousas, é inquerida sobre a revolución feminina dos derradeiros tempos. Ela considera que é un exceso, que xa está ben de tanto tirarse as rúas e queixarse por todo. Relaxémonos, porque a este paso -di ela- non vai haber home no mundo que se nos arrime, de tan atemorizados que os temos. Que tanta reivindicación e tanta discriminación positiva empacha. Precisamente ela, que para desenrolar a súa vocación de actriz tivo que soportar que o seu por entón marido a privase dos seus fillos, e unha posterior parella ocupóuse de arruinala e deixala cunha débeda millonaria. Pero somos unhas pánfilas que só sabemos dar medo a algúns pobres homes. Quen nos vai querer así?.

Leer más

O “defecto” de saber línguas. Por @DulceCorcu

No Partido Popular acaban de presentarnos a súa candidata á alcaldía de Valencia para as elecións desta primaveira, e vén sendo a actual deputada de Les Corts, María José Catalá, que xa se amosou orgullosa e agradecida da confianza depositada nela para tal empresa. E sobre todo, invocando á finada Rita Barberá e a herdanza por ela deixada cando ocupaba ese mesmo posto, incluídas as imputacións a todos os concelleiros populares, amén de ex concelleiros e asesores polo caso Imelsa, ese asunto onde unha empresa pantalla dun amigo dun amigo, xa sabedes, facturaba á empresa pública traballos que non se facían pero que se cobraban. Auténtica herdanza de patriotas españois.

Leer más

Ano novo, vellas violencias. Por @DulceCorcu

Nin tres días do recén estreado 2019 e xa hai unha muller asasinada por violencia machista, aínda que a este respecto escoitabamos hoxe mesmo ao señor Pablo Casado, líder único e todopoderoso do PP dicir que non era máis que “violencia doméstica”. E a algúns xornais titular que “morrera”, que o do asasinato é cousa das películas americanas. Tamén a unha vicesecretaria de Comunicación dese mesmo PP exhibir toda a desfachatez do mundo ao dicir que a violencia machista e o referéndum do 1 de outubro en Catalunya sónche cousas moi equiparables. E dese xeito, banalizando unha lacra que nos derradeiros quince anos custóulle a vida a 975 mulleres, só no ámbito do terreo afectivo, porque aínda non se consideran vítimas do machismo ás que son asasinadas fóra das relacións coas súas  parellas ou ex parellas, chegamos ás propostas de VOX, que condiciona o seu apoio para formar goberno en Andalucía, á que se anulen as axudas despostas para vítimas dese exacerbado machismo que non só non decae, senón que repunta. Non axuda precisamente a nova hoxe tamén de que a Audiencia de Navarra exime aos membros da Manada de entrar na cadea, argumentando que cumpren cos requisitos na rúa de presentarse nos xulgados e non fugarse. Se é que son bos rapaces que tiveron un mal día, fáltalles engadir. Total, só teñen dúas sentenzas a nove anos por abuso sexual. Nin que fosen perigosos delincuentes que gritan “non pasarán” polas rúas e que sí teñen ben merecida a prisión provisional. Esas son as cousas que sí ameazan ó sistema, que unha muller non poida andar libre sen temor, son teimas nada máis.

Leer más

Noiteboa en Islandia. Por @DulceCorcu

Islandia é un país raro para os españois, con costumes que aquí ata se poderían considerar extravagantes. Porque se agasallar libros xa é algo residual, facelo en noiteboa coma pouco é unha temeridade. Imaxinade senón a ese cuñado voso a medianoite, despois da copiosa cea e dúas botellas de Albariño, recibindo unha exquisita edición de “Cen anos de soidade”, do recoñecidísimo Gabriel García Márquez, ou “A memoria da choiva” do noso Pedro Feijoo, no lugar dun aparello electrónico, un perfume ou unha garavata para cando haxa que ir de voda. Non digamos poñerlle algún libro aos cativos no zapato baixo a árbore, que mirarían e remirarían preguntándose onde ten ese chisme os botóns. Pois ben, en Islandia o costume é agasallarse libros nesa noite de paz e convivencia familiar. E non só iso: tamén abrilos e lelos sen poñer cara de fastidio. Xente rara, xa viña avisando.

Leer más

Javier Souto Cambre, xogador do C.D. Baíñas : “Síntome máis feliz elaborando goles que executándoos”

A Liga da Costa mídese cada vez máis pola calidade dos seus participantes, por xogadores acostumados a desputar competicións máis altas pero que ás veces por motivos laborais, de estudos ou, sinxelamente por puro desfrute, recalan nela. Case calquera deses motivos pódese aplicarse a Javier Souto Cambre (Malpica, 25-08-1990), actualmente na plantilla do C.D. Baíñas, pero militante dende neno en equipos coma Ural ou Montañeros, para despois pasar polo Camariñas e finalmente, no clube onde gañou títulos, amizades e experiencias: o Soneira. Aínda que nado en terras de Bergantiños, dende cativo convertéuse en habitante soneirán e alí segue xogando aínda que agora de verde, nese Municipal que é como a súa segunda casa e do que tantas alegrías obtivo. Javi é un xogador atípico, de físico imponente, non pasa desapercibido para defensas e centrais que temen as súas incursións na área. De furibundo disparo, non precisa ser un dianteiro nato para sumar goles cada tempada, aínda que onde prefire desenvolverse é nos pases e centros para que culminen outros. Completamente adaptado ao Baíñas, mestura a competición ligueira e a de fútbol sala, do que tamén é consumado xogador, cun traballo nunha helitransportadora (helicóptero de incendios) e coa oposición a mestre de Educación Física, a súa verdadeira profesión. Javi mantén viva a ilusión polo fútbol mentres outras obrigas non lle impidan vestir a camisola cada domingo. Daquela, serán os afeccionados do seu equipo, e tamén os dos seareiros en xeral, quen botarán de menos o seu regate antes de encarar a banda e servir ese centro xusto e medido que nunca deixarán de envexar todos os equipos contrarios. Nin tampouco de temer.

Leer más

1 2 3 5