Extrema podredume. Por @DulceCorcu

Dúas mozas menores de idade, namoradas, ou polo menos sentíndose atraídas unha pola outra, nun parque de Carballo tan felices, desfrutando da mutua compaña e bicándose con agarimo. Nada fóra do normal nos tempos que vivimos, ou iso daría en pensar calquera cun mínimo sentido común, mais non sempre é así, porque esas dúas mozas, só polo feito de compartir ese amor por alguén do seu mesmo sexo, recibiron unha malleira que as deixou magoadas e con varias lesións que requeriron atención médica. 

Leer más

Jácome sideral. Por @DulceCorcu

Gonzalo Pérez Jácome non é home deste mundo, terreal coma o resto dos mortais que habitamos neste planeta. El tamén mora no globo terráqueo, pero levita por enriba dos demais algo así coma oitenta andares, que é o tamaño do rañaceos que quere construír en Ourense, para maior gloria do turista que xa non se conforme con visitar As Burgas e demais patrimonio ourensá. 

Leer más

Tirando da Lingua. Morrer de pobre. Por @DulceCorcu

Un home de só corenta e dous anos acaba de morrer diante do Concello de Vigo, ese da riqueza lumínica que, sen embargo, deixa a escuras aos excluídos do paraíso. Habitaban unha tenda de plástico na Acampada contra a Pobreza que leva un par de anos esixindo ao Concello e a Xunta máis albergues e máis prazas para que ninguén durma na rúa, ademais de opcións para os vinte días restantes ó único albergue municipal da cidade, que só admite persoal durante dez días. Hai xente que nin sequera pode acceder eses dez días a el, pois non cumpren o “baremo económico”, por incongruente que pareza. Pero é que hoxe en día ser pobre non significa non ter traballo, unha pensión ou uns aforros: ser pobre é non poder vivir co que tes aínda que te mataras (ou te mates) a traballar unha vida enteira.

Leer más

TIRANDO DA LINGUA. Contamíname. Por @DulceCorcu

…”Mézclate conmigo…que bajo mi rama tendrás abrigo”. É parte da letra dunha canción moi popular, que interpretaron varios artistas e que segue soando en moitas ocasións, pero que tamén podería ser o fin último de moitos medios de comunicación españois e, por suposto, galegos. Coma ese tan coñecido que onte publicaba unha agresión nunha froitería porque á venda tiñan peras catalanas, e pasou un respetable señor que atopou iso impropio. E menos mal que tiña posto no carteliño “Lérida” e non “Lleida”, porque daquela quizais aínda tivese sido peor. Igual non ten nada que ver que ese mesmo xornal, fai apenas uns días, titulase a toda páxina que había un exército de 4.500 violentos despostos a separarse de España polas bravas e pola armas. Non é algo aillado, “golpistas” é o termo máis usado pola prensa nacional e estatal, por máis que agora a sentenza determinou que non houbo golpe de Estado ningún. Pero iso xa pasou a un segundo plano, para que afondar no que xa non ten remedio. Mellor seguir botando leña ao lume e criminalizando a protesta, a diferencia de opinións, as lexítimas aspiracións que cada quen queira acadar polas vías democráticas ou, sinxelamente, o feito de ser nado en Catalunya. Que por moito que digan alí non pode haber ninguén bo.

Leer más

O que arde. Por @DulceCorcu

Podería, pero isto non vai das rúas de Barcelona que tamén están incendiadas, senón da magnífica película de Oliver Laxe, estreada fai apenas unha semana e que está a colleitar un bo rexistro de espectadores non só en Galicia, senón no resto do Estado, onde a película conta con subtítulos en castelán. Ir ó cinema é sempre unha experiencia sensorial, emocionante cando se desfruta a película, cando te involucras tanto nela que te ves transportada dende a butaca a uns escearios que nunca antes pisaste ou, coma no caso de “O que arde”, a uns escearios coñecidos e recoñocidos: a unha nenez que pensabas quedaba moi lonxe pero que, en hora e media, mándate de volta a carón da cociña de leña mentras túa avoa aviva o lume ou pon unha pota enriba del. Ou veste de novo compartindo as corredoiras cas vacas, co seu andar lento e desganado mentras ti corres para esquivalas, apresurada para chegar a ningures porque alí, na aldea, non había onde ir máis que a praia e o monte. A apañar caramuxas ou ás pinas para o lume. A escoitar a túa fala en cada casa, en cada viciño e en cada neno co que brincabas na rúa.

Leer más

TIRANDO DA LINGUA. A naturalidade do amor antinatural. Por @dulceCorcu

Sí, porque ese pregón de titular onde as futbolistas do Depor, Teresa Abelleira e Patricia Curbelo, amosan a súa relación, non tería cabida tratándose dunha parella heterosexual. Sabemos con frecuencia das parellas de moitos futbolistas, e tamén dos seus casamentos, e nunca temos visto que se engada que levan o seu amor con “naturalidade” porque é algo que se da por feito. Que non estraña a ninguén nin hai outro xeito de vivilo. Pero claro, dúas mozas namoradas aínda son nova de alcance para algúns medios, por enriba dos méritos profesionais que deberan ser os que deran título a unha entrevista, e non a opción sexual que compartan e que, finalmente, convértese no único que moita xente acabará lendo.

Leer más

1 2 3 10