O oficio de ser rico. Por @DulceCorcu

Contra o que poidades pensar, a ser rico tamén se aprende. E ata poida que se convirta en asignatura dalgúns colexios para ricos, pero financiados en gran parte polos pobres a través dos seus impostos pagados relixiosamente, nunca mellor dito. Porque nun colexio da orde dos Salesianos, eses mesmos que fan voto de castidade, obediencia e pobreza, vense de proxectar un vídeo para estudantes de Secundaria -entre 12 e 16 anos- onde basan o triunfo na vida non no esforzo persoal, no estudo ou no coñecemento como debería corresponder a calquer centro de ensinanza, senón en chegar a rico. E para iso, di o vídeo, o primeiro é deixarte de aspirar a títulos e másteres que non serven para nada máis que adornar enriba da mesa do comedor da túa nai. O principal é comportarse coma se xa foses rico. E o milagre estará servido, que para algo estamos nun colexio que se rixe pola lei de deus.

Leer más

Y bailaré sobre tu tumba. Por @DulceCorcu

Na que non faltarán frores, esquéceulles engadir aos de Siniestro Total, nunha das súas cancións máis coñecidas e da que acabamos de ver unha nova versión no recente pleno do Goberno da Coruña, no que o seu alcalde, Xulio Ferreiro, trataba de escusarse por un malentendido cos operarios da limpeza que “varreron” literalmente a alfombra adicada á virxe do Rosario pouco antes de que os fieis procesionasen, cando o único que se lles requeríra era limpar o desperdicio sobrante.  Sen dúbida algo lamentable, pois ese tipo de cousas son laboriosas de facer e precisan tempo e dedicación, polo que non resulta difícil de entender o mal trago do alcalde ante tal situación. Pero Xulio Ferreiro é un roxo podemita galegofalante, que non vai ás ofrendas florais nin bica aneis de bispos engalanados con roupaxes que custan o mesmo que dar de comer a un colexio enteiro. Asi que a ver quen se cre iso de que foi sen querer, por máis que sexa o mesmo Concello rexido por Ferreiro o que outorga unha subvención de 8.000 euros á asociación Faro de Monte Alto, organizadora dos actos que se estaban a celebrar. O seu presidente, Antonio Gómez Bellón, atopa que todo é unha conspiración contra os bos cristiáns, un claro intento de ofender os sentimentos relixiosos coma se dun Willy Toledo calquera se tratase. Que o primeiro que se pega sempre é o malo.

Leer más

Derradeira leición para manipular. Por @DulceCorcu

A chegada a Galicia do cadro de Castelao “A derradeira leición do mestre” para ser exposto por primeira vez fóra do exilio arxentino do autor, foi a ocasión perfecta para que o presidente da Xunta, na recepción obrigada co resto do Parlamente galego, amosase de novo esa facilidade que ten para a invectiva e a fábula, adaptadas sempre ao que quixera que fose pero non ao que realmente é. Enténdese en parte que louvar a Castelao non lle resulte doado nin atope as palabras, pois non poden estar máis afastados ideolóxica e políticamente, pero abraia que teña a desfachatez de dicir que a que el goberna é a Galicia soñada de Castelao. Así, sen temor a que se revolva no cadaleito ou a que haxa quen se abra as veas só con escoitalo dicir tales cousas.

Leer más

Gangs of Torrelodones. Por @DulceCorcu

Martin Scorsese se fose español tería servida unha película de pandilleiros, delincuentes e corruptos políticos parecida a que reflicte na protagonizada polo espléndido Daniel Day-Lewis. Gangs of New York retrata unha época onde o poder sempre se abría paso coma fose, sen escrúpulos nin, por suposto, respectar aos contrincantes nin someterse aos ditados de outras leises que non fosen as ditadas por eles mesmos. Torrelodones non é América, pero ben podería ser Sicilia, porque certa política que se vén practicando en España e, incluso, certa xustiza que se vén impartindo, adoitan as mesmas formas do que viamos nas películas de Scorsese. 

Leer más

O curioso incidente de Amancio Ortega e o seu can. Por @DulceCorcu

No celebradísimo “O curioso incidente do can a medianoite” de Mark Haddon, Christopher é un neno con síndrome de Asperger que se ve envolto por casualidade na turbia morte do can dunha viciña e decide, para limpar o seu nome, investigar o vil asasinato pola súa conta e, por tanto, ten que facer cousas ás que non está afeito, coma relacionarse coa xente que o rodea, o entorno máis próximo que ve habitualmente pero que nunca tiña tratado. Amancio Ortega vén de ser nova de alcance tamén por un asunto canino que, ao igual que no caso do pequeno Christopher, repercute no seu bo nome. Un xornal recolle en grandes titulares que o mago galego das finanzas tivo un xesto tan común e corrente coma o de agacharse para recoller as deposicións do seu animaliño en plena Zona Vella coruñesa. Imaxínense, chea de estupefactos turistas e autóctonos que non daban feito a darse codazos entre eles de puro asombro por ter visto a Amancio Ortega exercer de mortal. De home de barrio, coma un proletario calquera cunha pensión de seiscentos euros que mata a soidade paseando a ese canciño que tanta compaña lle fai e ao que trata coma un fillo. Ou mellor, que sempre soen ser menos desagradecidos e non te botan nunha residencia despois de asegurarse de que o piso xa está ao seu nome.

Leer más